Niek van Ginkel reist niet meer met tegenzin

Het is een bescheiden, misschien zelfs wat verlegen karakter in de kleedkamer, maar op het veld laat Nicholas van Ginkel – beter bekend als Niek – zijn klasse zien bij WAVV. De aanvallende middenvelder was dit seizoen, in de schaduw van topscorer Mike Molenaar, al tien keer trefzeker en voelt zich op zijn plek bij de arbeidersvereniging.

“Voor mij is het belangrijk dat ik vertrouwen voel. Dat krijg ik van de trainer – die ik al jaren ken – maar ook vanuit het team, dat waardering naar me uitspreekt.” Een klein halfuur na de met 2-4 verloren competitiewedstrijd tegen Vorden neemt Van Ginkel voor Wagenings Voetbal plaats op de tribune van zijn nieuwe club.

Afgelopen zomer ruilde hij, na lang te hebben getwijfeld of hij überhaupt nog wilde voetballen, de reservebank van VV Bennekom in voor een basisplek in de formatie van hoofdcoach Ronald Lieftink. “Bij Bennekom had ik bij mijn vertrek aangegeven dat ik het op en neer reizen vanuit mijn woonplaats Amsterdam niet meer kon opbrengen. Misschien dat mijn overschrijving naar WAVV dan ook tot verontwaardiging heeft geleid bij wat mensen daar.”

Het was zijn huidige trainer Lieftink die bij Bennekom de toen pas achttienjarige jeugdspeler liet debuteren. Wat volgde was een uitstekend debuutjaar, waarin Van Ginkel zich – als aanvaller en later als rechtshalf – tot revelatie van het seizoen kroonde bij de toenmalige hoofdklasser.

“Na dat goede jaar werd ik een soort twaalfde man, wat niet echt vertrouwen gaf. Ik kon wel blijven, maar het gevoel was niet goed. Tuurlijk, als ik naar mezelf kijk moet ik ook zeggen dat ik wisselvallig speelde, maar in de minuten die ik afgelopen seizoen kreeg, heb ik nog wel zes doelpunten gemaakt. Als spelers om je heen dan allemaal verbeterde aanbiedingen krijgen, knaagt dat ook.”

WAVV klopte in de persoon van Lieftink al snel op de deur, maar de 24-jarige Wageninger hield de boot lang af. “Ronald bleef echter maar berichtjes sturen. Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan en daar heb ik tot nu toe nog geen spijt van gehad.”

Persoonlijk kan Van Ginkel namelijk terugkijken op een goed jaar, dat volgens hem echter pas echt geslaagd is bij promotie. “Ik hoop volgende maand, maar anders gebeurt het volgend jaar, als Ruben Rip er ook bij is. Hij is niet alleen een goede spits, maar ook een gangmaker in de kleedkamer. Ja, dat wordt een graag geziene gast in de kantine.”

De twee kennen elkaar nog uit hun gezamenlijke tijd bij Bennekom, waar alles ‘iets professioneler’ was. “De staf is daar groter, de selectie is breder, de jeugdteams spelen hoger. Maar de mentaliteit is ook anders. Bij WAVV wordt het gewaardeerd als ik hard werk, dat zien de toeschouwers graag. Hier heerst een arbeidersmentaliteit, terwijl het op De Eikelhof iets elitairder is.”

Ondanks dat de voormalig ONA’53-pupil met Costa Ricaanse roots er afgelopen zomer via de achterdeur vertrok, sluit hij een terugkeer in de toekomst niet uit. “Of mijn laatste wedstrijd voor Bennekom al gespeeld is? Dat weet ik niet. Een speler als Ismael Antonio gaat er nu heen, daar doe ik denk ik niet voor onder. Ik volg het eerste elftal ook nog steeds, want de club ligt me wel nauw aan het hart. Ik zit dit seizoen alleen niet meer met tegenzin in de trein.”

Komende donderdag wacht met het restant van de wedstrijd tegen Voorwaarts een nieuwe halte voor de trein van WAVV, die als eindbestemming de eerste klasse heeft.

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met een *

*