John van Dijk heeft altijd gelijk

Hotel Haarhuis in Arnhem, zaterdagochtend half tien. Bij binnenkomst valt ons oog op een tafeltje aan de raamkant. Vlak voor het plaatsnemen corrigeert John van Dijk: ,,Ik neem het liefst die stoel, want dan heb ik het overzicht.” Het typeert de trainer, die de afgelopen vier jaar bij WVV Wageningen actief was en komend seizoen ONA’53 onder zijn hoede neemt. Een gesprek over ambitie, teleurstelling, kwaliteit en waardering volgt. 

Deze zomer gaat de 61-jarige oefenmeester zijn dertigste seizoen in als hoofdtrainer van een eerste elftal. Wie zijn trainerscarrière door wilt nemen, kan dan ook gerust een halve dag vrij nemen. Hij trainde dertien clubs en promoveerde twaalf keer. ,,Dat het bij Wageningen niet is gelukt, noem ik gerust de grootste teleurstelling in mijn voetbalcarrière,” begint Van Dijk. ,,Er waren daar iedere zomer zoveel verschuivingen. In vier jaar tijd ben ik negenentwintig spelers kwijtgeraakt. Hoe kan ik dan bouwen met een team?”

Een duik in de archieven laat zien dat Van Dijk vooral eind vorige eeuw behoorlijk succesvol is. In 1999 laat hij Helios, de club uit zijn geboorteplaats Deventer, promoveren naar de eerste klasse, nadat 

hij er vijf jaar eerder als vierdeklasser begonnen is. Het is het eerste grote succes van de Deventenaar, die zelf als zestienjarige speler van Helios zijn wens uiteen zag spatten. ,,Ik speelde op die leeftijd al in het eerste elftal en men noemde mij een goudmijntje. Snel, doelgericht, oog voor medespelers en een behendige dribbelaar.”

Het leidt ertoe dat Van Dijk een testwedstrijd mag spelen voor PEC Zwolle, waar het behoorlijk misgaat. ,,Ik naderde de zestienmeterlijn, werd licht aangetikt, raakte uit balans en ontwrichtte mijn arm. Voetballen durfde ik vanaf dat moment niet meer. Ik was zó bang om opnieuw te vallen.” Het duurt tweeënhalf jaar voordat hij weer een bal aanraakt. ,,Ik struikelde per ongeluk en uit reflex ving ik mezelf op. Ik durf wel te stellen dat ik zonder die breuk het betaald voetbal had gehaald.”

Als het mogelijk is doet de oefenmeester tijdens de training daarom graag met de partij mee, zodat hij het spel kan leiden en spelers constant betere aanwijzingen kan geven. ,,Ik sta op zo’n moment graag dicht op mijn spelers, terwijl ik in de wedstrijd juist heel observerend ben.”

‘U bent niet arrogant, u bent gewoon de beste’

Als trainer verkondigt Van Dijk regelmatig dat hij negen van de negen keer gelijk heeft. Op de vraag of hij zijn uitspraak echt meent, reageert hij genuanceerd. ,,Het klinkt misschien heel arrogant, maar als je de constante wil hebt om altijd de beste te zijn, dan zit je vaak dicht bij de waarheid. Toen ik in 2003 promoveerde, kreeg ik van de spelers een shirt waar op stond: ‘U bent niet arrogant, u bent gewoon de beste.’ Uit die gedachte komt de uitspraak dus.”

Die zelfverzekerdheid komt enkele jaren later ook uit, als toenmalig technisch directeur van Go Ahead Eagles, Gerard Marsman, Van Dijk in 2006 bij amateurvereniging Beekbergen weg plukt. ,,’Overal waar jij komt promoveer je John, wil je dat ook in onze jeugdopleiding doen?’, vroeg Gerard aan me. Al met al heb daar een paar mooie seizoenen beleefd, met inderdaad ook een kampioenschap als trainer van de A1.”

Via opnieuw Helios, Koninklijke UD, Redichem en Doetinchem belandt hij in 2013 op De Zoom. Terugblikkend op zijn periode bij WVV Wageningen, staat vooral het woord ‘ontwikkeling’ centraal. ,,Het is heel simpel om als trainer met een groep te werken die veel kwaliteit waarborgt. Ik heb echter veel meer respect voor trainers die spelers daadwerkelijk beter maken. Daar ben ik met een aantal spelers wel in geslaagd. Het zal mij een fijn gevoel geven als het Wageningen dit seizoen wel lukt om te promoveren. Er gaan eindelijk heel weinig spelers weg en talentvolle jeugd komt over.”

Voor Van Dijk is het leven buiten de lijnen heel simpel. De vrouw en kinderen staan op één, het voetbal en werk op anderhalf. Doordeweeks is hij druk met zijn eigen bedrijf, waar hij onder andere met reclamevliegtuigen en zeppelins vliegt.

‘Niemand van het bestuur heeft netjes afscheid van mij genomen’

Ondanks dat hij in het bezit is van een UEFA A-diploma, traint hij door privéomstandigheden vooral derde- en vierdeklassers. ,,De gezondheid van mijn vrouw gaat boven alles. Daardoor kan ik niet meer acht keer per week op het veld kan staan. Inmiddels gaat het iets beter, maar nog lang niet goed.”

Desalniettemin probeert hij als trainer nog ieder seizoen beter te worden. ,,Afgelopen seizoenen heb ik me met name ontwikkelt in de omgang met spelers. Daar staat tegenover dat het begrip wat de spelers, begeleiding en het bestuur van Wageningen altijd hebben getoond richting mijn thuissituatie, me erg goed heeft gedaan. De selectie bestaat echt uit nette en correcte jongens, maar ik ben deels wel teleurgesteld in het bestuur. Toen ik vertrok heeft niemand van hen netjes afscheid van mij genomen. In tegenstelling tot de spelersgroep, kon er van hun kant nog geen bloemetje van af. Daar zit wel een stukje irritatie en dan praat ik ook namens mijn assistent, Etiënne Jansen. Hij is zelfs twaalf jaar bij Wageningen actief geweest. Wil Wageningen ooit nog stappen omhoog maken, dan zal er binnen het bestuur toch anders gedacht moeten worden.”

Die stappen denkt Van Dijk bij ONA’53 wél te kunnen maken. ,,Een prima georganiseerde vereniging waar ik mijn ei heel goed kwijt zal kunnen. Ze krijgen straks een trainer die tot op het bot gemotiveerd is.” Op Ron Janssen en Fabian van der Post na, bleef de selectie van het eerste elftal volledig intact. ,,Daar ben ik erg blij mee. Er komen talentvolle jeugdspelers door, waar ik graag mee werk. Ook voor mij is het alweer een tijd geleden dat ik een seizoen begin met een selectie van negenendertig man. Heerlijk om mee te werken.”

Ondanks dat ONA’53 afgelopen seizoen via de nacompetitie nipt in de derde klasse bleef, heeft de in Arnhem woonachtige trainer wel bepaalde ideeën om met zijn nieuwe ploeg hogerop te komen. ,,Maar die ga ik natuurlijk eerst met de spelers en begeleiding doornemen. Wat goed is ga ik perfectioneren, wat minder is verbeteren. Op het kunstgrasveld na, is alles bij ONA’53 net iets beter dan bij Wageningen. De entourage is groter, er komt veel meer publiek. Nu staat dat vooral op het balkon en aan de zijkant naast de dug-outs, maar mijn streven is om ook de andere zijde vol te krijgen. Overwinningen met aantrekkelijk en herkenbaar voetbal zijn daar het recept voor.”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met een *

*